(+374) 91-26-03-03
Գրանցվե՛ք ընդունելության
Ամբողջ կայքը
Գրանցվե՛ք ընդունելության
Հովհաննես Էդուարդի Դիլանյան
Վիրաբույժ-ուրոլոգ-ուռուցքաբան, բ.գ.թ.
(+374) 91-26-03-03

Երիկամի իջեցում

Հոդվածում

Նեֆրոպտոզը կամ երիկամի իջեցումը ներկայումս շատ տարածված հիվանդություն է, որը բնութագրվում է երիկամի ոչ նորմալ շարժունությամբ և ցածր տեղակայությամբ: Հազվագյուտ դեպքերում այս հիվանդությունը կարող է հանգեցնել գոտկատեղի հատվածում ցավերի, զարկերակային ճնշման բարձրացման, մեզի մեջ արյան առաջացման, ինչպես նաև երիկամային քարերի ձևավորման, երբեմն նաև՝ պիելոնեֆրիտի:

Նեֆրոպտոզ կամ երիկամի իջեցում

Ի՞նչ է նեֆրոպտոզը: Ո՞րն է պատճառը, որ մի դեպքում երիկամի իջեցումը չի հանգեցնում որևէ խնդրի, իսկ մեկ այլ դեպքում՝ լինում են ուղեկցող ցավեր, երիկամներում առաջանում են քարեր, բարձրանում է զարկերակային ճնշումը և առաջանում է երիկամի կորստի ռիսկ: Մի շարք դեպքերում նեֆրոպտոզով տառապող հիվանդն ապարդյուն բուժվում է մշտապես կրկնվող պիելոնեֆրիտներից, նրա մոտ պարբերաբար առաջանում են քարերի արտազատմամբ զուգորդվող երիկամի ծակծկոցներ: Երկար քայլելու դեպքում գոտկատեղի հատվածում առաջանում են ցավեր, որոնք սովորաբար վերագրվում են ողնաշարին... Ավելի բարդ դեպքերում նեֆրոպտոզով տառապող երիտասարդները ստիպված են լինում ընդունել զարկերակային ճնշումն իջեցնող դեղամիջոցներ:

Նեֆրոպտոզի բուժումը

image/svg+xml

Երիկամի իջեցման լապարոսկոպիկ վիրահատությունը – կամ լապարոսկոպիկ նեֆրոպեկսիան երիկամի իջեցման բուժման ժամանակակից ստանդարտն է: Ինչպես բաց, այնպես էլ լապարոսկոպիկ վիրահատության իմաստն է՝ երիկամի ֆիքսումն իր նորմալ տեղում: Սակայն, ի տարբերություն բաց վիրահատության, երիկամի իջեցման լապարոսկոպիկ վիրահատությունից հետո հիվանդները չեն ունենում սպիներ, վիրահատությունը հեշտ են տանում, չկան նաև բորբոքման ռիսկեր կամ մի ամբողջ ամիս հիվանդանոցում անցկացնելու անհրաժեշտություն:
Նեֆրոպտոզի լապարոսկոպիկ վիրահատության համար հիվանդը հոսպիտալացվում է ընդամենը երկու օրով: Այնուհետև կարելի է վերադառնալ կյանքի սովորական ռիթմին:

Հիվանդս 23-ամյա մի երիտասարդ կին է: Գանգատվում է գոտկատեղի՝ առավելապես աջ կողմի ցավերից, զարկերակային ճնշման պարբերաբար բարձրացումից, մինչև 150/110, աջից հաճախ կրկնվող պիելոնեֆրիտի նոպաներից, ինչի համար էլ ստանում է հակաբակտերիալ բուժում: Մեզի անալիզում հաճախ արյուն է հայտնաբերվում...

Ամբուլատոր քարտում՝ չոր, հակիրճ տողեր... Իսկ իմ առջև՝ երիտասարդ, նիհար մի աղջիկ, որը վախենում է հղիանալ, վախենում է նույնիսկ նվազագույն մրսածությունից, վախենում է երկար քայլել և պայուսակում արդեն միշտ ունի ճնշման դեղեր: Ակտիվ կենսակերպի մասին խոսք անգամ լինել չի կարող:

Ծառերի ետևում անտառը չի երևում

Երիկամի իջեցման ախտանիշերը

Ավաղ, երիկամի իջեցումը չունի ակնհայտ ախտանիշեր: Գոտկատեղի ցավերը սովորաբար վերագրվում են ողնաշարի օստեոխոնդրոզին, առավել ևս այն դեպքում, երբ դրանք անցնում են պառկելուն պես: Ճնշման բարձրացումը վերագրվում է ստրեսներին և ժառանգականությանը, իսկ երիկամի հաճախակի բորբոքումները, պիելոնեֆրիտները համարվում են մրսածության արդյունք... Իսկ քանի որ ուլտրաձայնային հետազոտության ժամանակ հիվանդը պառկած է, երիկամը վերադառնում է իր տեղը, և հետազոտության եզրակացության մեջ կատարվում է հետևյալ գրառումը. «երիկամների տեղակայումը նորմալ է»:

Սովորական մի պատմություն երիկամի իջեցման մասին

...— Իսկ ուլտրաձայնային հետազոտության ընթացքում Դուք կանգնա՞ծ էիք, թե՞ պառկած:
— Պառկած էի... Կողքի վրա, եթե չեմ սխալվում... Ասացին, որ կան քրոնիկ պիելոնեֆրիտի նշաններ, այդքանը: Չգտան ո՛չ երիկամի ուռուցք, ո՛չ էլ քարեր: Բայց այդպես էլ չասացին՝ որտեղից էին ինձ մոտ առաջացել այդ պիելոնեֆրիտները: Մեզիս մեջ միշտ արյուն կա, էրիթրոցիտները 20-30-ից պակաս չեն լինում, իսկ գոտկատեղս պարզապես ցավից պոկվում է... Գինեկոլոգը խորհուրդ չի տալիս հղիանալ, չկա անտիբիոտիկ, որ խմած չլինեմ պիելոնեֆրիտի դեմ...

«Հիվանդության պատճառը հասկանալը բուժման կեսն է»
Հիպոկրատ

Նեֆրոպտոզի հետևանքները և ստադիաները

Երիկամի իջեցում
image/svg+xml
image/svg+xml

Երիկամի իջեցման հետևանքները պայմանավորված են երկու գործոնով՝ մեզի հոսքի խախտմամբ և արյան հոսքի վատթարացմամբ:
Ահա թե ինչում է կայանում նեֆրոպտոզի սպառնալիքը. երբ երիկամն իջնում է, այն, ասես, կախվում է իրեն պահող միակ ստրուկտուրայից՝ սեփական զարկերակից: Զարկերակը ձգվում է: Ինչպես ցանկացած այլ խողովակի դեպքում, երիկամային զարկերակի տրամագիծը փոքրանում է, և համապատասխանաբար՝ նեֆրոպտոզի դեպքում երիկամ ավելի քիչ արյուն է մտնում: Երիկամը ջանում է ստանալ իրեն բաժին հասնող մասը՝ արտազատելով զարկերակային ճնշում բարձրացնող հատուկ նյութ՝ «ռենին»: Հաջորդ խնդիրը մեզի հոսքի խախտումներն են: Երիկամի իջեցման դեպքում միզածորանը ծռվում է՝ ձևավորելով «արմունկներ», որոնցով մեզը դժվարությամբ է հոսում: Միզականգն իդեալական իրավիճակ է մանրէների համար: Չմաքրվելով մեզի հոսքի միջոցով՝ վերջիններս սկսում են բազմանալ, և առաջանում է սուր պիելոնեֆրիտ: Դրանով էլ պայմանավորված է քարերի առաջացումը:
 

Սովորական մի պատմություն երիկամի իջեցման մասին

— Ապա, խնդրում եմ, շրջվե՛ք մեջքով դեպի ինձ: – Մոտեցնում եմ ուլտրաձայնային տվիչը մեջքին, սական սովորական տեղում երիկամ ուղղակի չկա: Իջեցնում եմ տվիչն ավելի ներքև, - Ահա, լավ... Շնչե՛ք և պահե՛ք շունչը: Հը՜մ... Դուք ունեք աջ երիկամի իջեցում, գիտական լեզվով ասած՝ նեֆրոպտոզ: Թերևս հենց դրանում էլ կայանում է Ձեր բոլոր խնդիրների պատճառը:
— Այո՛, ինձ դեռ վաղուց են ասել, որ ունեմ աջ երիկամի իջեցում: Սակայն այդ ամենն ի՞նչ կապ ունի մշտական բորբոքումների և զարկերակային ճնշման բարձրացման հետ:
— Նայե՛ք: Երիկամի իջեցման դեպքում տեղի է ունենում մեզի հոսքի խանգարում, քանի որ միզածորանը թեքվում է՝ առաջացնելով «արմունկներ»: Ցանկացած մանրէի բազմացման համար առաջանում են գերազանց պայմաններ: Ահա և պիելոնեֆրիտի պատճառը: Ավելին, մեզի հոսքի խանգարման դեպքում կարող են առաջանալ քարեր: Մյուս կողմից, նեֆրոպտոզի դեպքում երիկամն ասես կախվում է սեփական զարկերակից: Վերջինս ձգվում է, անցքը նեղանում է, և երիկամը սկսում է ավելի քիչ արյուն ստանալ: Նման պայմաններում երիկամը սկսում է արտազատել ռենին՝ զարկերակային ճնշումը բարձրացնող հատուկ նյութ: Երիկամը բացականչում է. «Ինձ ավելի՜ շատ արյու՜ն տվե՛ք»: Գոյություն ունի նեֆրոպտոզի երեք աստիճան: Առաջին աստիճանի դեպքում երիկամն իջած է ոչ ավելին, քան 1,5 ողի չափով: Երկրորդ աստիճանի դեպքում երիկամն իջած է ավելին, քան 2 ողի չափով, իսկ երրորդ աստիճանի դեպքում՝ ավելի քան երեք ողի չափով: Սակայն նեֆրոպտոզի աստիճանները միշտ չէ, որ կապ ունեն երիկամի գործառույթների խախտումների հետ:

«Բժշկի սխալի համար միշտ հատուցում է հիվանդը:
Եվ հատուցում է շատ թանկ»
Պրոֆեսոր Ալյաև

Երիկամի իջեցում. ախտորոշում

Երիկամի իջեցման ախտորոշումը միշտ պայմանավորված է որոշակի բարդություններով: Անհրաժեշտ է հասկանալ, որ հիվանդի մոտ կարող է լինել նեֆրոպտոզ և ուլտրաձայնային հետազոտությունն իրականացնել կանգնած դիրքում: Չէ՞ որ, երբ հիվանդը պառկում է, երիկամը վերադառնում է իր տեղը: Երիկամի իջեցման վերջնական ախտորոշումը հնարավոր է միայն հատուկ ռենտգենյան հետազոտության՝ ուրոգրաֆիայի միջոցով:
Այս հետազոտության իմաստը կայանում է հետևյալում. իրականացվում է հատուկ նյութի ներերակային սրսկում, որը դուրս է հանվում երիկամների միջոցով՝ առանց որևէ վնաս հասցնելու օրգանիզմին: Մենք ստանում ենք երիկամների պատկերները տարբեր դիրքերում՝ պառկած՝ փորի վրա, պառկած՝ մեջքի վրա, կանգնած՝ շնչելիս և արտաշնչելիս: Այդ հետազոտությունը թույլ է տալիս որոշել նաև երիկամների ֆունկցիոնալ կարողությունները:

Սովորական մի պատմություն երիկամի իջեցման մասին

— Ձեզ անհրաժեշտ է ուրոգրաֆիա անցնել: Ընդ որում՝ անպայման թե՛ կանգնած, թե՛ պառկած:
— Բայց չէ՞ որ Դուք հենց նոր կատարեցիք երիկամների ուլտրաձայնային հետազոտություն: Չէ՞ որ ամեն բան տեսաք...
— Ուլտրաձայնային հետազոտությունը չի հանդիսանում նեֆրոպտոզի ախտորոշման միանշանակ մեթոդ: Մենք պետք է հասկանանք՝ ինչպե՞ս է աշխատում երիկամը, դանդաղե՞լ է արդյոք կոնտրաստային նյութի դուրսբերումը, չկա՞ն արդյոք գանգատների այլ պատճառներ, ինչպես նաև՝ պետք է ճշտենք նեֆրոպտոզի ստադիան: Իսկ դա հնարավոր է միայն ուրոգրաֆիայի դեպքում: Դուք ալերգիա ունե՞ք յոդից:
— Որքանով գիտեմ՝ ոչ... Ի՞նչ է, ինձ վրա յո՞դ են քսելու:
— Դե... դա այնքան էլ այդպես չէ: Ուրոգրաֆիան ենթադրում է հատուկ նյութի ներերակային ներարկում, որի մեջ կա յոդի պարունակություն: Այդ նյութը կոնտրաստային է ռենտգեն ճառագայթների հանդեպ, այսինքն՝ այն լավ տեսանելի է ռենտգենյան նկարների վրա: Այն դուրս է բերվում օրգանիզմից երիկամների միջոցով. դրանով էլ բացատրվում են այդ նյութի հարուստ դիագնոստիկ հնարավորությունները: Ելնելով այդ նյութի՝ օրգանիզմից դուրս գալու արագությունից՝ մենք կարողանում ենք եզրակացություն կազմել երիկամների ֆունկցիաների վերաբերյալ, ստանում ենք երիկամների բաժակների, ավազանների և միզածորանների ռենտգեն պատկերները, կարողանում ենք որոշել մեզի հոսքի խանգարումը և ուղղակիորեն տեսնել խանգարման պատճառը: Նկարելով հիվանդին կանգնած և պառկած դիրքում՝ մենք կարող ենք տեսնել երիկամի տեղաշարժը՝ կախված մարմնի դիրքից և, համապատասխանաբար, ճշգրիտ կերպով որոշել երիկամի իջեցման փաստը և աստիճանը:

«Յուրաքանչյուր անգամ, առաջարկելով վիրահատություն, լա՛վ մտածիր. կառաջարկեի՞ր այն բարեկամիդ»
Ա.Վ. Ստեփանյան, օնկոգինեկոլոգ

Երիկամի իջեցման բուժումը

Երիկամի իջեցման բուժումը բարդ խնդիր է: Հաճախ պատահում է այնպես, որ չնայած երիկամի իջեցմանը, հիվանդի մոտ որևէ խանգարում չի հայտնաբերվում. չկան երիկամի ցավեր, չկա արյուն մեզի մեջ, զարկերակային ճնշումը նորմալ է, հիվանդը երբեք պիելոնեֆրիտ չի ունեցել: Դա նշանակում է, որ երիկամը հիվանդ չէ և բուժման կարիք առանձնապես չկա: Անհրաժեշտ է ընդամենը զննել հիվանդին տարեկան մեկ անգամ և խորհուրդներ տալ անհրաժեշտ դիետաների վերաբերյալ:
Միանգամայն այլ է իրավիճակը, երբ նեֆրոպտոզը քայքայում է հիվանդի կյանքը. երիկամի ցավը, մեզի մեջ հայտնված արյունը, երիկամի հաճախակի բորբոքումները սահմանափակում են նրա ակտիվ կյանքը: Այդ ժամանակ առաջ է գալիս բուժման ընտրության հարցը: Կարելի՞ է արդյոք տվյալ հիվադին փորձել բուժել թերապևտիկ եղանակով. օրինակ, խորհուրդ տալ մարմնի ծավալը մեծացնող դիետա կամ նշանակել ֆիզիկական վարժությունների հատուկ կոմպլեքս: Կօգնի՞ արդյոք նեֆրոպտոզի տվյալ դեպքում որովայնակալ (բանդաժ) կրելը: Թե՞ իրավիճակն այնքան է բարդացել, որ անհրաժեշտ է վիրահատել:

Սովորական մի պատմություն երիկամի իջեցման մասին

— Ահա… — Նայում եմ նկարները և հասկանում, որ այստեղ չեն օգնի ոչ բուժական  մարմնամարզությունը, ոչ էլ հատուկ որովայնակալ կրելը: Երիկամն իջած է 3 ողի չափով, կանգնած դիրքում ստորին մեկ երրորդ մասը գտնվում է կոնքում: - Գիտե՞ք, ես Ձեզ խորհուրդ կտայի վիրահատություն:
— Ես այդպես էլ գիտեի, որ ամեն ինչ այսպես է ավարտվելու, — ասում է հիվանդը՝ ասես դատապարտված, — ճիշտ այնպես, ինչպես մորաքրոջս մոտ եղավ:
— Մորաքրո՞ջ:
— Այո... Մայրիկիս քրոջ մոտ ևս երիկամի իջեցում էր: Նրան վիրահատեցին: Եվ դա դարձավ նրա ողջ կյանքի ամենամեծ սարսափը: Վիրահատությունից հետո նա պառկած մնաց 30 օր. սարսափելի ցավեր ուներ: Այդ սպիի պատճառով նա ամուսնալուծվեց: Վիրահատությունից 15 տարի անց սպիի տեղում առաջացավ ճողվածք, որը վիրահատել են 7 անգամ: Ես չեմ ցանկանում վիրահատվել:
— Պարզ է... Կամ, ավելի ճիշտ, Դուք չեք ցանկանում վիրահատվել այնպես, ինչպես նա, այդպես չէ՞:
— Այո: Ես գերադասում եմ հաբեր խմել ողջ կյանքիս ընթացքում, քան հետագայում տառապել մորաքրոջս նման:
— Գիտե՞ք, այժմ երիկամի իջեցումը գրեթե երբեք չեն վիրահատում բաց եղանակով: Չէ՞ որ գոյություն ունի լապարոսկոպիկ վիրաբուժությունը: Մեծ կտրվածքի փոխարեն բացվում է երեք անցք, որոնցից յուրաքանչյուրի տրամագիծը չի գերազանցում 5մմ-ն:
— Ես կարծում էի՝ լապարոսկոպիան ձվարանների զննումն է:
— Ոչ միայն դա: Ներկայումս բազմաթիվ վիրահատություններ իրականացվում են լապարոսկոպիկ մեթոդով: Մի շարք վիրահատություններ իրականացվում են միայն այդ մեթոդով: Օրինակ՝ նեֆրոպտոզի ժամանակ երիկամի բարձրացումը և ֆիքսումը:
— Ի՞նչ է նշանակում՝ «երիկամի ֆիքսում»:
— Ուրեմն այսպես, երիկամի տակ մտցվում է հատուկ ցանց: Այն ամրացվում է այնպես, ասես երիկամը կախված է ցանցաճոճի վրա: Ցանցը պահում է երիկամը՝ թույլ չտալով, որպեսզի այն իջնի իր ֆիզիոլոգիական բարձրությունից ներքև: Մեզի հոսքը նորմավորվում է, համապատասխանաբար, մեզը չի մնում երիկամի ավազանում, մանրէները չեն հասցնում բազմանալ, իսկ պիելոնեֆրիտները դադարում են: Զարկերակը վերադառնում է իր նորմալ դիրքին, նրա տրամագիծը դարձյալ նորմայի սահմաններում է, և վերանում են զարկերակային ճնշման հետ կապված խնդիրները:
— Իսկ սպինե՞րը: Դե... չէ՞ որ վիրահատությունից հետո սպիներ են մնում: Եվ նաև՝ որքա՞ն ժամանակ եմ անցկացնելու հիվանդանոցում:
— Կես տարի անց Դուք կփնտրեք դրանք և չեք գտնի: Հիվանդանոցում կանցկացնեք 2-3 օր: Առավելագույնս այդքան:
— Իսկ այնուհետև այդ ցանցն անհրաժեշտ կլինի հեռացնե՞լ:
— Ո՛չ: Այն Ձեր օրգանիզմում է մնալու ցմահ:
— Իսկ ես չե՞մ զգալու դա:
— Բնականաբար՝ ոչ: Չէ՞ որ Դուք չեք զգում ատամի պլոմբը:
— Բժի՛շկ, ասեացե՛ք, խնդրում եմ... Իսկ ես կարո՞ղ եմ ծննդաբերել:
— Իհարկե: Վե՛րջ պիելոնեֆրիտների, զարկերակային ճնշման հետ կապված խնդիրներին. իսկ այլ հակացուցումներ չկան:
— Իսկ... — Հիվանդն ամաչելով փախցնումէ հայացքը, — Իսկ ինձ կարելի՞ է թռչել օդապարիկով: Դա իմ երազանքն է: Ճիշտ է, հիմար բան եմ ասում, բայց... իսկ եթե այդ ցանցը հանկարծ պոկվի՞:
— Ի՞նչ եք ասում, բոլորովին էլ հիմար բան չեք ասում: Վիրահատությունից մեկ ամիս անց երիկամի շուրջ ձևավորվում է հյուսվածքները միմյանց միացնող, հզոր կապսուլա. դա իրենից ներկայացնում է երիկամը պահող, գրեթե բնական ապարատ: Թռեք՝ որքան ցանկանում եք:

Նեֆրոպտոզի վիրահատություն

Նեֆրոպտոզի վիրահատությունը կոչվում է նեֆրոպեկսիա: Վիրահատության էությունն է՝ երիկամի տակ ցանցի անցկացումը և երիկամի ֆիքսումը: Արդյունքում երիկամն ասես պառկում է հատուկ ցանցաճոճի մեջ, որը սահմանափակում է նրա շարժումը դեպի ներքև: Զարկերակն այլևս չի ձգվում, միզածորանը չի ծռվում: Ավարտվում են զարկերակային ճնշման հետ կապված խնդիրները, դադարում են ցավերը և պիելոնեֆրիտը: Իսկ ամենից լավն այն փաստն է, որ եթե նախկինում այս վիրահատության համար պահանջվում էր մեծ՝ 20 սանտիմետրանոց կտրվածք, և այն ուղեկցվում էր ցավով, տգեղ սպիով և այլ խնդիրներով, ապա ներկայումս այդ վիրահատությունը հնարավոր է իրականացնել լապարոսկոպիկ եղանակով՝ 5 միլիմետրը չգերազանցող երեք փոքրիկ  անցքերից: Հիվանդը դուրս է գրվում վիրահատության հաջորդ օրը՝ չունենալով որևէ անհարմարության կամ ցավի զգացում: Ակտիվ կյանքին, այդ թվում՝ սպորտին, նա կարող է վերադառնալ 2-3 շաբաթ անց:

Սովորական մի պատմություն երիկամի իջեցման մասին

… Իզուր, իզուր ես թույլ տվեցի նրան թռչել օդապարիկով: Պետք է համոզած լինեի նրան չանել դա: Քանի որ վիրահատությունից երեք ամիս անց նա ինձ ուղարկեց էլեկտրոնային նամակ, որում ասված էր. «Բարի օր, հարգելի Հովհաննես Էդուարդովիչ: Օդապարիկով թռիչքը ոչ մի կերպ չազդեց երիկամիս վրա, ես այն նույնիսկ չեմ զգում: Պիելոնեֆրիտներ չկան, ճնշմանս հետ ամեն ինչ կարգին է: Ափսոս, որ նմանատիպ մի ցանց չեք տեղադրել ոտքիս մեջ: Այս պահին ես հիվանդանոցում եմ՝ սրունքաթաթային հոդի ծանրագույն գերձգում: Ցանկանում էի հարցնել՝ արդյո՞ք ունեք ծանոթ տրավմատոլոգ»:

Մեր առավելությունները

Պրոֆեսիոնալ մոտեցում. օնկոլոգիական հիվանդությունների ժամանակակից բուժում՝ համաձայն Ուրոլոգիայի եվրոպական ասոցիացիայի ուղեցույցների:

Թիմ. օնկոուրոլոգների գիտակլինիկական մասնագիտացված խումբ:

Մասնագետների կոնսիլիում. յուրաքանչյուր հիվանդի վիճակի քննարկում՝ օնկոլոգի, ռադիոլոգի և քիմիաթերապևտի հետ համատեղ՝ բուժման լավագույն ռազմավարություն ընտրելու նպատակով:

Սարքավորումներ. “Karl Storz”, “Covidien” և “Philips Medical” մակնիշների սարքավորումներ՝ ճշգրիտ ախտորոշման և արդյունավետ բուժման նպատակով:

Հարմարավետություն. ընդունարանում հերթերի բացակայություն, պրեմիում կլաս ստացիոնար սպասարկում և պրոֆեսիոնալ խնամք:

Անվտանգություն. օնկոլոգիական հիվանդությունների ճշգրիտ ախտորոշում և արդյունավետ բուժում: ախտորոշման և բուժման՝ Ուրոլոգիայի եվրոպական և ամերիկյան պրոֆեսիոնալ ասոցիացիաների կողմից երաշխավորված մեթոդների կիրառում:

Արդյունք. օնկոլոգիական հիվանդությունների ճշգրիտ ախտորոշում և արդյունավետ բուժում:

Նաև՝ հետազոտման և բուժման բարձրագույն ստանդարտները հաստատող GCP սերտիֆիկացում:

Սերտիֆիկատներ
image/svg+xml
image/svg+xml

Մեր երաշխիքները

- Մենք երաշխավորում ենք Ձեր անվտանգությունը՝ կիրառելով ավստրիական կամ ֆրանսիական արտադրության անզգայացման ժամանակակից և որակյալ դեղամիջոցներ:
- Մենք ՉԵՆՔ ՕԳՏԱԳՈՐԾՈՒՄ որևէ դեղամիջոցի ցածրորակ անալոգ, ինչը նվազագույնի է հասցնում բարդությունների ռիսկը:
- Ավելի քան 12 տարվա փորձը երաշխավորում է ճշգրիտ ախտորոշում և ճիշտ բուժում:
- Մենք չենք ուղորդում հիվանդին կրկնակի բուժում անցնելու կասկածահարույց պոլիկլինիկաներում, ապահովում ենք բուժման ինչպես ստացիոնար, այնպես էլ ամբուլատոր փուլերը:

Յուրաքանչյուր հիվանդի տրամադրվում է էպիկրիզ՝ մանրամասն խորհուրդներով, ինպես նաև պաշտոնական հիվանդության թերթիկ
Տեղեկատվություն այլ քաղաքներից ժամանող հիվանդների համար

Եթե Ձեզ անհրաժեշտ է երիկամի իջեցման բուժում Մոսկվայում, ապա դիմե՛ք մեզ: Մենք կկազմակերպենք Ձեր հոսպիտալացումը ժամանման իսկ օրը, կկատարենք բոլոր անհրաժեշտ հետազոտությունները և կիրականացնենք վիրահատությունը Ձեր ժամանումից 1-2 օր անց: Իսկ 2-3 օր անց Դուք կկարողանաք վերադառնալ տուն:
 

Your city - Ashburn. Learn how we can organize your visit to Moscow for treatment.
Կարծիքներ
Երիկամի իջեցում
կարդալ ավելին
Անտոնինա Վ.

Կարծիք՝ prodoctorov.ru կայքից

Ընկերներիս խորհրդով դիմեցի Հովհաննես Էդուարդովիչ Դիլանյանին, որպեսզի գնամ կոնսուլտացիայի՝ «նեֆրոպտոզ՝ 2-3 ստադիա» ախտորոշմանս կապակցությամբ. պարզ չէր՝ ինչ անել: Կլինիկաներից մեկում ասում էին. «Որևէ սարսափելի բան չկա, Ձեզ պես հազարավոր մարդիկ կան, հանգիստ ապրեք», - մեկ այլ կլինիկայում կատեգորիկ կերպով խորհուրդ էին տալիս իրականացնել «նեֆրոպեկսիա»՝ երիկամի բարձրացման վիրահատություն: Ելնելով ուլտրաձայնային և ռենտգենյան հետազոտությունների արդյունքներից՝ Հովհաննես Էդուարդովիչն ինձ «դատապարտեց» վիրահատության, քանի որ առջևում դեռևս հղիությունն էր, իսկ երիկամի նման բարդացումը կարող էր հանգեցնել պիելոնեֆրիտի և բազմաթիվ այլ «հրաշալի» հետևանքների: Նա ամեն բան բացատրեց, ու բժշկի մոտից դուրս եկա այնպիսի մի զգացումով, որ նա հստակ պատկերացնում է գործի էությունը և որ նման բժշկի կարելի է վստահել. առանց տատանվելու՝ համաձայնեցի վիրահատվել: Մեկ շաբաթ անց հիվանդանոց պառկեցի: Ամեն ինչ բարեհաջող ընթացավ: Հիվանդանոց պառկեցի երկուշաբթի, իսկ ուրբաթ օրն արդեն դուրս գրվեցի: Երեկ չէ առաջին օրը հանեցին կարերս, ևս մի փոքր՝ և կսկսեմ նորից վազվզել: Ինձ դուր եկավ բժշկի վերաբերմունքը հիվանդներին. շատ ուշադիր, վստահելի, իր գործի պրոֆեսիոնալ: Մինչ այժմ շարունակում եմ կոնսուլտացիաների հաճախել նրա մոտ և երբևէ չեմ փոշմանել, որ հենց նրա վրա է կանգնել ընտրությունս և որ հենց նա՛ է ինձ վիրահատել: Բաժանմունքում բուժքույրերն այնքան էլ ուշիմ չեն, մշտապես դժգոհ, ոմանք նույնիսկ՝ կոպիտ. բորբոքված կատետերը փոխելու համար ստիպված էի դիմել ավագ բուժքրոջը: Իսկ ինչ վերաբերում է բժշկին, ապա Մոսկվայում՝ ուրոլոգների շրջանում, նա հանդիսանում է լավագույն և ամենափորձառու բժիշկներից մեկը:

 

Երիկամի իջեցում
կարդալ ավելին
Կատերինա

Կարծիք՝ www.prodoctorov.ru կայքից

Ինձ մոտ ախտորոշվել էր երիկամի իջեցում՝ 2-3 ստադիա: Երկու տարի առաջ պիելոնեֆրիտից հետո ախտորոշել էին աջ երիկամի իջեցում 8սմ-ով: Այո՛, բժիշկ-ուրոլոգի կողմից տրված ցուցումներում խորհուրդ էր տրվում՝ քաշ հավաքել (իմ քաշը 60կգ էր՝ 170սմ հասակի դեպքում), բանդաժ/ենթակապ կրել, ամրացնել/ձգել մեջքի մկանները: Բարձրացվել էր նաև նույնիսկ նեֆրոպեկսիա իրականացնելու հարցը: Երկու տարվա ընթացքում ես հավաքեցի 10կգ քաշ, մարզում էի մեջքս, սակայն 1 տարվա ընթացքում երիկամս իջավ ևս 1 սանտիմետրով: Առաջացան մշտական ցավեր աջ կողմում. այնպիսի տպավորություն էր, որ ցավում էր բացարձակապես ամեն բան՝ գոտկատեղս, ձվարանս, միզածորանս: Ուշագրավն այն է, որ այդ ընթացքում ինձ հաջողվեց արդեն հասկանալ որ օրգանս որտեղ էր գտնվում: Ձմռանը կրում էի նեոպրենային/ռետինե անդրավարտիքներ՝ վախենալով, որ կսառեցնեմ ինձ, քանի որ անգամ մի թեթև մրսածությունը վեր էր ածվում պիելոնեֆրիտի: Այդ բարդությունից հետո սկսեցի վիրաբույժի փնտրտուքներս, սկսեցի կարդալ ֆորումներ, փորփրել մոսկովյան հիվանդանոցների կայքերը և այլն: Ինձ հաջողվեց գտնել տարբեր վիրաբույժներ, վիրահատություններ իրականացվում էին շատ հիվանդանոցներում, սակայն մեթոդները տարբեր էին. կարում են, բարձրացնում են օղակով, ցանցով կախում են կլիպսերից: Ես բոլորին չափազանց սկեպտիկ էի վերաբերվում, սակայն ընտրությունս կանգ առավ թիվ 24 քաղաքային կլինիկայի վրա: Վարկանիշային տեսանկյունից՝ հիվանդանոցը զբաղեցնում է առաջին հորիզոնականը. բավականաչափ դրական արձագանքներ կային: Մեկ շաբաթ առաջ վերջապես վիրահատվեցի՝ նեֆրոպեկսիա՝ լապարոսկոպիկ եղանակով: Վիրահատում էր վիրաբույժ-ուրոլոգ Հովհաննես Էդուարդովիչ Դիլանյանը: Վերջինս ունի իր կայքը, որում զետեղված է նույնիսկ տեսանյութ այն մասին, թե ինչպես է նա իրականացնում այդ վիրահատությունը (նյարդային թույլ համակարգ ունեցող մարդկանց խորհուրդ չէի տա նայել): Ամենից շատ վախենում էի այն բանից, որ աջ կողքիս ցավը չանցնի: Եվ շատ իզուր՝ ցավը դադարեց: Վիրահատական ցավեր ունեմ, սակայն դրանք տանելի են՝ կանցնեն 2-3 օրից: Նախնական շրջանում ցավում են վիրահատական անցքերը, մեջքս, քանի որ վիրահատությունն իրականացվում է կողքի վրա պառկած դիրքում: Ցավում են մեջքի մկանները (քանի որ դրանք աստիճանաբար համակերպվում են այն իրավիճակին, որ պետք է իրենց վրա կրեն այդ “ծույլ” երիկամը). սակայն այդ ամենը չնչին բան է նախկին երևույթների համեմատ: Արդեն գրեթե ամեն ինչ անցել է: Անչափ շնորհակալ եմ:

Երիկամի իջեցում
կարդալ ավելին